ترانه هامو بخون

 اي همه آرامش چشماي شرقي

تو چشات  گم شدم و پيدا شدم باز

واسه من كه پر كشيدم به شب تو

تو شدي حس پريدن حس پرواز

تو شدي واژه ي ناب يك ترانه

تو شدي بهونه ي به خود رسيدن

با تو خوبه پر زدن تا خود خورشيد

با تو خوبه تو شبا ستاره چيدن

اي هميشه پاك وروشن مثل آينه

اي زلال بينهايت مثل بارون

اي كه مثل قله مغرور و بلندي

منو با حرير جنگلات بپوشون

 منو پر كن از يه آواز قديمي

كه دلم هواي خوندن داره با تو

تا شب نگاه تو راهي نمونده

كوله بارم پُره از بهاره با تو

دستم از غزل نوشتن ديگه خسته س

اي هميشه شعر تازه واسه فرياد

با تو گل ميكنه باغ اين ترانه

نبر اين شاعر دلخسته رو از ياد...

چیزی نمونده نازنین به لحظه ی شکستنم

پراز یه حس مبهمم در امتداد این خزون

مشرقی نجیب من  منو به خورشید برسون

داریم رو پوست آدما نقش قفس حک میکنیم

انگار داریم به لیلی و به مجنونم شک میکنیم

بغل بغل اطلسی رو به مسلخ شب میبریم

زندگی آدمارو به قیمت نون میخریم

قیمت نون گرون شده یا قیمت جون پایینه؟

مرگ صدا مرگ غزل قسمت شاعرا اینه...

لحظه هامون پرشده از تنفرو خواب و خیال

قسمت عاشقا شده زندگی روبه زوال

غریب و خسته ام بیا شونه ی آشنات کجاست؟

وقت رسیدن به توئه بگو که وعده گات کجاست؟

بعد کدوم غزل میای ترمه قبای نازنین؟

من از کجا برات بگم اشکای سردمو ببین

...رواین کویر پر عطش بیا و قطره شو ببار

همیشه چش به راهتو اینجوری منتظر نذار...

ترانه ای قدیمی برای آنکه میدانیم می آید

من با توام تا خود صبح    تو بامنی درشب شعر

تو میرسی به داد من      میشوی تاب و تب شعر...

تومیرسی تا که سحر      منو جوابم نکنه

تاشعله ی این شب درد    دوباره آبم نکنه

هرچی ترانه سهم تو        هرچی که گریه سهم من

این شب خاکستری رو       بیا دوباره خط بزن...

من از تو میرسم به خود     ای که مث خود منی

ای که به خاطرات من         نقشای تازه میزنی

من از تو میرسم به دل       به شعر خوب بچگی

صدام کن از پشت غزل       همنفس همیشگی

بپاش رو خاک دفترم           عطر گلای پونه رو

بیا دوباره داد بزن                اینهمه عاشقونه رو

نذار تو شب زندونی شم     دوباره نزدیکه سحر

ارزونی تو هرچی هست      دفتر شعرامو ببر...

هرچی ترانه سهم تو           هرچی که گریه سهم من

این شب خاکستری رو         بیا دوباره خط بزن... 

گفتم برایت از چه بگویم؟گفتی:شعر...و من برایت نوشتم...پایان ترانه سحر شده بود... 

یه سبد ستاره دارم توشب ستاره چیدن

یه بغل ترانه از عشق واسه ی به تو رسیدن

کوله باری پره احساس با یه حس پاک و ساده

روی شونه هامه امشب تابرم پای پیاده

میرم اونجایی که شبهاش پره از ستاره باشه

میشم اون پرنده ای که میخواد ازقفس رهاشه...

لحظه ی دیدن چشمات واسه من یه شعر نابه

قصه ی عشق من وتو مث شیرینی خوابه

تو نجیب و باشکوهی مث قله پرغروری

واسه گریه کردن من بهترین سنگ صبوری

توبیا و باورم کن توی لحظه های ماتم

شونه باش برای گریه توجداکن منو ازغم...

قصه ی عشق تو موجه منم اون شکسته قایق

توی دریای نگاهت می مونم همیشه عاشق...

عاشقانه ای قدیمی....

اینم یه پست جدید .شرمنده ام که نمیتونم همه ی ترانه هاموبراتون بنویسم.اما خوشحال میشم که شعرهای شمارو تو یادگاریهام بخونم...زت زیاد.

دارم می پوسم توقفس حبس ابد حکم منه

محکوم زندونی منم که فرصتم یک نفسه

کسی به داد غربت و تنهاییام نمیرسه

گریه نمیکنم ببین چه استوار مانده ام

نفس بریده ام ولی ازتو ترانه خوانده ام

گریه نمیکنم که عشق اشکو گرفته از چشام

با اینکه دربندم ولی رهاترازپرنده هام

من باتو عاشقتر شدم ای همصدای آشنا

گرفته ای ازخود منو ای عشق خوب بی ریا

گرفته ای از خودمنو تا باتو باشم سربلند

من باتو آزادم اگه صدسال هم باشم به بند

وقتی تو همراز منی شب مثل روزِ روشنه

بذار رهاشم تو هوات ...که وقت پرگشودنه...

 بازم داره شب میشینه میون قاب پنجره

یاداون کوچه بخیر،کوچه ی قدیمیمون

دیوارای کاهگلیش،دوستای صمیمی مون

یاداون خونه بخیر خونه ی مهرو وفا

ازکجاباید بگم، آدما آی آدما...

اونروزا که هیچکسی تو دلش کینه نداشت

هرکی از راه میرسید توی باغچه گل میکاشت

وقتی بارون رو تن کوچه هامون مینشست

دل ما پنجره شو،روی غصه ها می بست

 کاشکی اون کوچه همیشه مال من بود

کوچه ای که مردنش زوال من بود...

شهرما عوض شدش،باتموم کوچه هاش

خونه ی قدیمی مون،شد یه آسمون خراش

توی اون باغچه دیگه گل وسبزه ای نموند

آخه هیشکی واسه ی کوچه آوازی نخوند

حق کوچه این نبود که بشه اسیر درد

جای دیوارای اون بشینه آهن سرد...

نباید خراب بشه دیوار خاطره ها

کاشکی کوچه تا ابد بمونه برای ما

چشم کوچه آدما، پی دستای شماست

کوچه ی قدیمی مون،هرچی باشه مال ماست...

هنوزم گناه ما خوندن اين ترانه هاس

دستاتو به من بده تا دلامون يخ نزنه

تا كه ريشه هامونو باد مهاجم نكنه

دستاتو به من بده حرفاتو به من بزن

برام از سحر بگو ...نرو از کنار من

بذار اين شب سياه با طلوعت بميره

بذار اين مرغ اسير تو هوات جون بگيره

وقت مرگ فاصله س وقت كشتن غمه

تن زخمي منو دستاي تو مرهمه

دستاتو به من بده وقت رهایی صداس

کشتن این شب بد قراربین ما دوتاس

ما باید پل بزنیم تا مرگ اینهمه حصار

فرصت شکفتنو به ذهن باغچه بسپار

دستاتو به من بده شب هنوزم تو کوچه هاست

مقصد دستای ما شکستن فاصله هاست

...دستاتو به من بده‎‎ حرفاتو به من بزن

عاقبت سحر ميشه اين شب نفس شكن.

براي تو مینویسم تا باور کنی که شب کوچه سحر میشود.

حرفایی که تکراریه من دیگه اینبار نمیگم

میخوای بری اما یه روز بیا کنار من بمون

وقتی دلت تنگه برام شعرای حافظ  رو بخون

برو میخوام دست خدا پشت و پناه توباشه

خورشیدو ماه آسمون چراغ راه تو باشه

دلم بهم میگه یه روز میای کنارم می مونی

سر روی شونه م میذاری ترانه هامومیخونی

بی تو میشینم توشبام فکر تباهی میکنم

من دلمو با تو دارم اینجوری راهی میکنم

رو جای پای تو میخوام یه شاخه ی گل بکارم

بارون بشم روی تنش هر روزو هرشب ببارم

تا وقتی یک روز رسیدی ازسر رات گل بچینی

اشک منو تو آینه ی برگای اون گل ببینی...

میخوای بری اما به تو خدانگهدار نمیگم

حرفایی که تکراریه من دیگه اینبار نمیگم

بارونه تو چشمای من نگاه بکن پشت سرت

تاببینی اینجایکی نشسته باز منتظرت...

روی تن پوش بهاران، باید از تو مینوشتم

باید از تو میسرودم در زلال رود جاری

مثل امواج خروشان، باید از تو مینوشتم

بایداز شب میگذشتم تا کلامم جان بگیرد

با دو چشم خیس و گریان، باید از تو مینوشتم

بغض من مانده هنوزم در خم و پیچ گلویم

روی خون گرم یاران باید از تو مینوشتم

از توتنها یادگاری دست وپایی مانده در بند

پشت این حصار زندان باید ازتو مینوشتم...

كوچه اگه بن بست و تاريكه دوباره

ماهي اگه محبوس ديواراي شيشه س

مهتاب اگه حس غزل خوندن نداره...

خورشيد من ! امشب طلوع دستاي تو

قفل شباي تيره رو وا ميكنه باز

با من يكي شو تاسحر معنا بگيره

تا جون بگيره باقناري حس پرواز...

ازاينكه نميتونم متن كامل بعضي از ترانه هامو بنويسم شرمنده چون بعضيها ناجوانمردانه از اون استفاده ميكنن .به اميد روزي كه به احساسات و هنر همديگه احترام بگذاريماگه متن كامل اين ترانه هارو خواستين به من ايميل بزنين.

بازم هوا ابری شده         انگار میخواد بارون بیاد

انگارروسقف خونه ها      صدای ضربه هاش میاد

قاصدکای خوش خبر       میگن رسیدی از سفر

فصل خزون وسرمارو      دیگه گذاشتی پشت سر...

اسم قشنگ و خوبتو       غنچه ها فریاد میزنن

قناریا همه با هم            اسم تورو داد میزنن

چشمه هاازچشمای تو    جون میگیرن دوباره باز

سبزه هازیر پای تو          بازم میشن ترانه ساز

ستاره ها دوست دارن      برگ گلا دوست دارن

بهارخانوم زودتر بیا          که عاشقا دوست دارن

میون دست خوب تو         ابرای بارونه بهار

وقتی که بارون میزنه      غصه ها زندونه، بهار

بهارخانوم ! ترانه هام      فدای چشمای شماس

روقلب من پا بذارین       اینجا فقط جای شماس

ستاره ها دوست دارن    برگ گلا دوست دارن

بهارخانوم زودتر بیا          که عاشقا دوست دارن

يه اتفاق ساده بود عاشق چشم تو شدن

عقلمو بردي از سرم، چه كاري دادي دست من...

منكه ميخواستم تا ابد تنهاي تنها بمونم

با من چه كردي كه حالا دارم از عشقت ميخونم

هر كاري كردم نشدش خيالت از سرم بِره

هر جا برم تو دامتم، فرار من بي اثره...

با اون چشاي مشرقي ،ميخواي چيكارم بكني؟

دوست داري ديوونه بشم ؟ عاشق زارم بكني؟

من از تو بايد به كجا به كي شكايت ببرم؟

آخر كارمو ببين ، نازتو بايد بخرم

هر كاري كردم نشدش خيالت از سرم بِره

بدجوري تو پَرَم زدي ،اين نفساي آخره...

يكي از ترانه هاي قديمي...ترانه هايي كه هميشه برايم خاطره داشته اند.